Słowa Płyną - Paulina Klaman

Za niedługo ruszamy na kolejną wyprawę. To dobry moment, by wrócić do pierwszej podróży i napisać kilka słów, o tym, jak wracaliśmy do Polski. Osiem dni, które spędziliśmy w trasie, obfitowały w niespodziewane, śmieszne i wkurzające wydarzenia. Bohaterką wycieczki była Mazia, która... bez względu na przeciwności postanowiła dowieźć nas na miejsce.

Ostatni miesiąc podróży spędziliśmy na Sycylii. Był to najładniejszy listopad w naszym życiu. Mieszkaliśmy w przepięknie położonym domu, z którego roztaczał się widok na Morze Tyrreńskie i urokliwe miasteczko Cefalù. W pogodne dni (a takich nie brakowało) najchętniej korzystaliśmy z tarasu i wygrzewaliśmy się w słońcu.

Znaleźliśmy ją w MD - popularnej włoskiej sieci supermarketów dyskontowych. Jest ręcznie robiona, pieczona w piecu opalanym drewnem i smakuje lepiej niż niejedna pizza z restauracji.

Pomysłów na Etnę było kilka. Ostatecznie postawiliśmy na plan minimum, czyli wjazd samochodem na wysokość schroniska Rifugio Sapienza i spacer w kierunku kraterów Silvestri. Drugą połowę dnia spędziliśmy w Taorminie, włócząc się po eleganckich uliczkach i obserwując zachód słońca z ławek Teatro Antico.

Wyspy Liparyjskie to grupa siedemnastu wysp pochodzenia wulkanicznego, położonych na Morzu Tyrreńskim pomiędzy Sycylią a półwyspem Apenińskim. Znane są również pod nazwą Wyspy Eolskie - od greckiego boga i władcy wiatrów Eola, który miał tam swoją siedzibę.

W południowej części Sycylii leży Dolina Świątyń. To rozległy park archeologiczny i jeden z najlepiej zachowanych przykładów greckiej architektury w Europie. Spacerując po Valle dei Templi, można szybko zapomnieć, że mamy XXI wiek.

70 km na wschód od Palermo położone jest Cefalù - nadmorskie miasteczko o nietypowym usytuowaniu. Leży wciśnięte między Morze Tyrreńskie a potężną La Rocca (268 m n.p.m.), która wraz z normańską katedrą są największymi atrakcjami Cefalù.

Pierwsze chwile na Sycylii spędziliśmy w Palermo. Najpierw wjechaliśmy na punkt widokowy Belvedere di Monte Pellegrino, skąd rozciąga się piękny widok na zatokę. Potem pojechaliśmy do miasta. Wykorzystaliśmy poranne godziny, gdy słońce jeszcze nie "przypieka" i turystów nie ma zbyt wielu.

Z Sardynii ruszyliśmy na Sycylię. Prom do Palermo odpływał z Cagliari, dlatego do przejechania mieliśmy praktycznie całą długość wyspy. Bardzo nas to ucieszyło, bo mieszkając w La Muddizzie, nie wychylaliśmy nosa poza północne wybrzeże.

Po dwóch intensywnych miesiącach przypłynęliśmy na Sardynię. Pobyt na włoskiej wyspie wypadł nam idealnie - mogliśmy odpocząć od górskich wędrówek i wyciskania z każdego weekendu, ile się da. Dokoła było mnóstwo plaż, na których można było się wyłożyć i obserwować zachody słońca. Tego nam było trzeba.

Wybierając się na Sardynię w szczycie sezonu, możecie być pewni dwóch rzeczy - upałów i tłumów. Jeżeli nie zależy Wam na tych atrakcjach, postawcie na miesiące mniej turystyczne, jak maj lub październik. Mały spojler: jest nadal przepięknie!

Na Sardynię - Wyspę Szczęścia, można dostać się samolotem lub promem. W naszym przypadku - “samochodowych podróżników” - w grę wchodziła wyłącznie przeprawa drogą morską. Wybór padł na Grimaldi Lines, jedną z najstarszych włoskich firm obsługujących połączenia w basenie Morza Śródziemnego.

W drodze na Sardynię zatrzymaliśmy się w Camporgiano - małym miasteczku położonym godzinę drogi od Lukki. Zakwaterowanie wybraliśmy ekspresowo, sprawdzając przede wszystkim średnią ocen i upewniając się, że nasze auto będzie miało, gdzie nocować.

Nad Lago Maggiore trafiliśmy, bo nie było już fajnych miejsc w pobliżu jeziora Como. Wybór padł na Capronno - niewielką osadę położoną w gminie Angera. Zatrzymaliśmy się w niewielkim mieszkaniu położonym na starym dziedzińcu, otoczonym stajniami i stodołami...

Szlak Pięciu Jezior (5-Seenweg) to jeden z najpopularniejszych szlaków z widokiem na Matterhorn. Trasa jest łatwo dostępna i prosta do przejścia. Mnie kojarzy się głównie z kolejkami, turystami z Azji i przepięknym niebem, na którym ciężko było znaleźć choćby jedną chmurkę.

W każdym nowym miejscu, w którym się zatrzymujemy, jedną z najważniejszych kwestii jest zdobycie jedzenia dla Disco. Straszyki diabelskie mają dość restrykcyjną dietę, co oznacza, że byle liść ich nie zadowoli. W praktyce takie szukanie jedzenia często zamienia się w zapoznawczy spacer po okolicy oraz rozmowy z nieznajomymi.

Po raz pierwszy było mi dane zobaczyć lodowiec w Austrii, podczas przejażdżki Grossglockner Hochalpenstrasse. Lodowiec Pasterze wywarł na mnie tak silne wrażenie, że przy każdej możliwej okazji szukałam sposobu, by po raz kolejny popatrzyć na te ogromne masy przemieszczającego się lodu. Akurat znajdowaliśmy się w północnych Włoszech, skąd mieliśmy całkiem blisko do największego lodowca Alp…

Góra marzeń, ikona Alp, symbol Szwajcarii. Matterhorn jak magnes przyciąga ludzi z przeróżnych zakątków świata - śmiałków, którzy odważają się zdobyć szczyt; fotografów, którzy “biegają” wokół góry, szukając najlepszego ujęcia i turystów - którzy przyjeżdżają po prostu popatrzeć.

Do napisania tego wpisu namówił mnie Mąż, argumentując, że “przygoda z wiaderkami” była naszą jedyną “włoską” wycieczką podczas pobytu w Capronno i zdecydowanie zasługuje na upamiętnienie. Jaką byłabym blogerką, gdybym nie respektowała próśb moich Czytelników. Ale pamiętajcie, wchodzicie na własne ryzyko.

Po Szwajcarii przyszedł czas na Włochy. Nasza włoska avventura trwała 3 miesiące i obejmowała 3 lokalizacje. Pierwszą było Capronno - niewielka wieś (a raczej osada) w pobliżu jeziora Maggiore. Mimo że samo miejsce nie zrobiło na nas wielkiego wrażenia (a liczne komary w tym nie pomagały), to zgromadziliśmy w ciągu tego miesiąca całkiem pokaźny bagaż wspomnień.

Planując podróż po Europie, z początku nie braliśmy pod uwagę Szwajcarii. Na południe - tam chcieliśmy jechać. Jednak dobry los czuwał nad nami i zaszczepił w głowach myśl, żeby odwiedzić ten piękny kraj. Na dodatek znaleźliśmy mieszkanie, które sąsiadowało z kotami w ilości nieokreślonej. Sprawa była przesądzona.

Zamiast popularnego “Grüezi” usłyszysz tutaj krótkie “Ciao!”. W restauracji spróbujesz lokalnego pizzoccheri (które nie ma nic wspólnego z pizzą). A gdy zmęczysz się chodzeniem, zawsze możesz wsiąść w czerwony pociąg Kolei Retyckich, który zabierze Cię w niezapomnianą podróż.

W internecie znajdziecie pełno wpisów, które zachęcają turystów odwiedzających Szwajcarię do przejażdżki Berniną Express. My również mieliśmy na to ochotę, ale z pewnych względów zrezygnowaliśmy z tej atrakcji.

Nie pamiętam dokładnie, kiedy postanowiłam bać się pająków, ale było to dawno temu i nawyk ten przetrwał do czasów dorosłości. Największych emocji dostarczały te duże i włochate osobniki, które czasami opuszczały swoją kryjówkę, by spotkać się ze mną w najmniej oczekiwanej sytuacji. Oczywiście, dla nich te spotkania również nie należały do najprzyjemniejszych, w końcu nie szczędziłam soczystych epitetów pod ich adresem.

Czas pobytu w Szwajcarii kurczył się niemiłosiernie. Czego nie można było powiedzieć o liście z miejscami opatrzonymi hasłem “do odwiedzenia”. Wybór padł na Engadynę, długą na 100 km dolinę, uważaną za jedną z najpiękniejszych w tym kraju. Nasze serce skradła jednak poboczna i dużo mniejsza, bo licząca 8 km dolina Val Fex. Obserwując ją o zachodzie słońca, pozostawiła w nas wrażenie “małego raju”, ale również pewnej nierealności. Gdzieś przecież powinny być granice zachwytów, które wywołuje natura.

Są takie miejsca, których nie odwiedza się ze względu na walory przyrodnicze, zabytki architektury, czy obecność w rankingu 100 najlepszych turystycznych destynacji. Powodem jest ciekawość i pragnienie, by choć przez krótką chwilę przeżyć to, co bohater ulubionej książki. Przebywając w Szwajcarii, wizyta w Davos była zatem kwestią czasu.

Był letni pogodny wieczór. Zmierzaliśmy drogą krajową nr 29 w kierunku Poschiavo. Zmęczeni kilkugodzinną podróżą, z wytęsknieniem czekaliśmy, aż w końcu trafimy na miejsce. Ostatni etap trasy prowadził przez przełęcz Bernina, której usytuowanie odebrało nam mowę. Nie dosłownie, bo co jakiś czas wykrzykiwałam “jak tu wspaniale” oraz “koniecznie musimy tu wrócić”.

Jeżeli zatrzymacie się w dolinie Poschiavo, na pewno nie będziecie się nudzić. Możecie wsiąść w czerwony pociąg Kolei Retyckich, zatrzymać się na przystanku Cavaglia i stamtąd ruszyć dalej, aż cały dzień upłynie Wam niepostrzeżenie.

Austria była pierwszym przystankiem podczas naszej kilkumiesięcznej podróży po Europie. I mimo że od pobytu w tym kraju upłynęło już trochę czasu, to z uśmiechem na twarzy wracam do miejsca, gdzie wszystko się zaczęło.

Minęło kilka dni, odkąd mieszkanie na obrzeżach Grazu zamieniliśmy na klimatyczne lokum na szwajcarskiej wsi. Zdążyliśmy już obejść najbliższą okolicę i nadszedł czas na nieco poważniejszą “wyprawę”. Na górskie szlaki potrzebowaliśmy się jeszcze rozruszać, dlatego wybraliśmy całkiem przyjemną trasę wokół jeziora Poschiavo. 

Mimo że Szwajcaria to kraj leżący w samym sercu Europy, to przekraczając jego granice, poczuliśmy, jakbyśmy trafili na inny kontynent. I to nie tylko za sprawą bajecznych widoków, ale przede wszystkim dlatego, że straciliśmy chwilową łączność ze światem.

Ostatnie chwile w Austrii spędziliśmy, przedzierając się przez wąskie kładki zawieszone nad rwącymi wodami rzeki Leutascher Ache. Atrakcja jest polecana dla rodzin z dziećmi (czyli przewidziana jako bezpieczna i przyjemna), jednak dla osób stroniących od wysokości, przejście przez wąwóz może być nie lada wyczynem.

W drodze do Szwajcarii zatrzymaliśmy się na noc w Innsbrucku. Żyjąc jeszcze bajkowymi widokami, które rozciągały się z alpejskiej drogi Grossglockner Hochalpenstrasse, samo miasto wydało nam się zbyt tłoczne i głośne. No cóż. Takie przecież zazwyczaj są miasta, zwłaszcza nocą.

Nasz pobyt w Austrii powoli dobiegał końca, spakowaliśmy więc cały majdan i ruszyliśmy w drogę, by zatrzymać się w jednym z najpiękniejszych krajów na świecie. Zanim jednak trafiliśmy do Szwajcarii, na przystawkę dostaliśmy zapierające dech w piersiach widoki, które funduje alpejska droga Grossglockner Hochalpenstrasse. 

260 schodów, wzgórze zamkowe bez zamku i zegar wprawiający w zakłopotanie niejednego turystę. Będąc w Grazu, koniecznie odwiedźcie Schlossberg - jedno z ulubionych miejsc również wśród lokalnej społeczności.

Przebywając w Austrii, nasze posiłki przygotowywaliśmy głównie w domu. Weekendami zwiedzając nową okolicę, chętnie jednak stołowaliśmy się w restauracjach, próbując nowych smaków. Które miejsca urzekły nas kulinarnie?

Na liście rzeczy, za którymi nie przepadam, znajduje się ciemna woda, bardzo duże pająki i jak się okazało kolejki górskie. Czasem jednak to, czego się boimy, jest akurat tym, co najbardziej potrzebujemy zrobić.

Jest najstarszym działającym ogrodem zoologicznym na świecie i domem dla ponad 700 gatunków zwierząt, a na dodatek mieści się na terenie przepięknego kompleksu parkowo-pałacowego Schönbrunn. Planując zwiedzanie austriackiej stolicy, koniecznie dopiszcie go do swojej listy z atrakcjami. Na pewno nie pożałujecie.

W drodze do Austrii zatrzymaliśmy się w Brnie. Drugie co do wielkości czeskie miasto zachwyciło nas nie tylko piękną architekturą, ale również spokojem. Może była to zasługa właśnie rozpoczynających się wakacji. A może po prostu sobotniego poranka, kiedy większość mieszkańców (i turystów) jeszcze nie zaczęła swojego dnia.

Mówi się, że Hallstatt to nie tylko jedno z najpiękniejszych miasteczek Austrii, ba i całej Europy! Chińczycy tak bardzo pozazdrościli Austriakom tego miasteczka, że zbudowali nawet jego replikę, wydając na to przedsięwzięcie ponad 900 mln dolarów. 

Grüner See to jeden z najpiękniejszych punktów na mapie Styrii, zwanej zresztą zielonym sercem Austrii. Nad szmaragdowe jezioro dotarliśmy dopiero za trzecim razem, ale jak to mówią - lepiej późno niż wcale.